seylabe.blog

Yaşıyor olmanın acısıyla yazılıyor sadırlarımıza işleyen satırlar. Bir gün vuslata ermenin hayaliyle bastırılıyor içimdeki hasretin açtığı derin yaralar. Öyle bir hasret ki acısı bile diğerlerinden özel. Hasreti içimde yara açan ile içimdeki yaraları saran aynı güzel. O ki ömür şiirimin Mısra-i Bercestesi, gönül kasidelerimin en güzeli. Öyle bir sevgili ki nereye baksam Medine’deki mübarek kabrinden yansıyan Nur gözlerime ilişiveriyor. Ravza-i Mutahhara’da dua ederken, Hicri İsmail de Allah’a yalvarırken, Makamı İbrahim’de namaz kılarken Hacerül Esved’i selamlarken, attığım her adımda kalbimde gür bir sada Essalatu Vesselamü Aleyke Ya Rasulallah. Bir Aşk ki beşeri aşkların en güzeli, bir maşuk ki en sevgilinin sevgilisi, bir dua ki bu acizin her daim dilinde: ‘Kavuştur Ya Rab beni O (sav.) sevgiliye . Hangi beşer bu kadar sevildi, kim yokluğunda bile böylesine bir aşkla gönüllerde yer etti. Âciz gönlümden sana yazılmış mısralar var Ey Sevgili :
Senden gayrısına iltifat lafı güzaftır,
Senin aşkınla yanmamış gönül hamdır.
Gönül mülküm senin varlığınla aşikardır,
Seni görmeden geçen her günüm bana ızdıraptır.
Attığım her adımda, kurduğum her cümlede ümidim sana kavuşmaktır,
Bu gönül senden uzakta hep narda,
Ey Berceste – i Kainat Habibi olduğun zat hatrına bu fakiri kabul eyle dergahına..
Nisa Nur Kantacı

Aslında buraya şiirlerimi yazarken bir nebze size içimi açıyorum. Eğer dikkatli bakarsanız mısralarıma o mısralarda bulursunuz gerçek beni. Ben yazarım siz beni mısralarımda görürsünüz. Ben bile bazen kendi yazdığım mısralarda buluyorum kendimi. Aslında şiirlerimi çok görmenizi istemiyorum çünkü korkuyorum bana bakan bakışlarınız değişir diye ya da yıllardır sakladığım duygularımı görürsünüz diye. Ama yazmaktan vazgeçemiyorum. Sanki içimdekileri kağıda dökmesem yüzümde ki gülüşlerim kaybolacak gibi hissediyorum. Sanki yazmasam hayallerim gerçekleşemeyecek gibi hissediyorum…
Siz beni gülüşlerimle tanıyorsunuz, ben kendimi gözyaşlarımla tanıyorum ya da günahlarımla… Beni okulun dergilerinde çok göremezsiniz çünkü kendi yaşıtlarımın bana ne yazıp yazmayacağımı ya da ne yapıp yapmayacağımı söylemesinden hoşlanmıyorum. Çünkü edebiyat demek, özgürlük demek. Bir insana ne yazıp yazmayacağını söylerseniz ellerine kalem vermezsiniz, ellerini kendinize kelepçelersiniz. Kelimelerine pranga olursunuz. Siz hiç yaz günü bir ağaca dediniz mi? Yapraklarını dök diye ya da hiç yeni doğmuş bir çocuğa yürü dediniz mi? Her şeyin zamanı vardır. Her kelimenin bir yeri ve bir zamanı vardır.
Yine kendim yazdığım bir şiiri aşağıya bırakıyorum. Bu şiiri kendime ve üstüne alınmak isteyenlere yazdım. Şiir ve sevgiyle kalın…

-Azizim-

Azizim ulaşamadığına, çamur atma.
Kendini olduğundan küçük gösterme.
Kendini olduğundan büyük gösterme.
Allah’ın sevmediğini kendine katma.

Azizim unutma, sen bir insan.
Sanma, firavun gibi ilah sanan.
Yoksa gerçek kaybeden sen olursun.
Ve hayatı, sanma güzel kokulu fesleğen.

Azizim, fesleğenin kokusu seni cezbederken.
Şaşırma, acısı dilini yakarken.
Dünyanın eğlencesinde zamana takılırken.
Kendini kefenle bulursun bir toprakta yatarken.

Azizim, bunlar birkaç söz.
Bütün sırlar gözlerinde arz.
Benim söylediklerim sana hep bilfarz.
Allah’ın söyledikleri bütün insanlara farz.

NİDA CANAVAR

*Okumadan önce bakınız 

Sefahat:Zevk ve eğlence düşkünlüğü (lügat) 

Bırakın da harâb edeyim kendimi genç yaşımın yorgunluklarında.En kötü sahneleri canlandırsın yüreğim dünya denen tiyatroda. Solgunlukları, hezimetleri geçip başka bir ben olsun sesini duymakta güçlendiğim benliğim. 

Yoksun bir şeyler görelim. Acizlik merdivenlerinden çıkalım.Korkuyoruz bu talihsizlik illetinden. Yağmurlu günde çamurlu su birikintisinin üstünden geçemeyip içine düşmeyenler her daim o su yığınından korkarlar. O yığın ne devleşir gözümüzde Mîrim! 

Uçsuz bucaksız bir okyanus olur bazı vakitler yeni mintanlarını giyenlerin nezdinde. Bazı zamanlar güler geçerken bir kağıt helva satıcısı yüzeyindeki kendi akisine, ödü kopar memur paltolu adam. Çamur sıçrar çünkü! 

Bunlara kalsa gökten yağmur da yağdırmazlar.

Halledemedikleri en büyük mesele bu düşkünlük biritintisi ve çukuru insanların. Sefahat düşkünlüğü. Bir çocuk şekeri erimesin diye alalacele giderken yağmurda evine, bayımız saçları bozulacak diye sitem eder semâya. A! Ne densizlik. Sizin bu hallerinizi bozmak tabiâtın asıl gayesi olmalı. Öyle ki rahat yürüyemeyin yollarınızda. Nasıl olur? Yağmur bitti mi. O vakit size çok özel bir rüzgarım var hanımefendi. Röflelerinizi bozmak için bu yeterlidir. Ve tabii ki buna bağladığınız tüm saadeti. 

Yine karamsarlaşıyorum. Henüz 23 yaşındayım. Neden bu kadar bıkmışlık. Halim, vaktim de yerinde oysaki. Ah, buldum nereden bu düşüncelere daldığımı. Hakikat odur ki, 

gençliğinde tüm zevkleri tadanlar, bütün saadetlere malik olanlar; ömürlerinin son demlerinde geriye kalan acı telveleriyle debeleniyorlar.Benim hayata karşı oynayabileceğim en cürretkar adımım da bu olabilir. Başta kendimi acıyla donatıp sonunda güzel anları hatırlamak.Üstelik hiçbir şeyin kendi hesab ettiğim gibi gitmemesi pahasına. Acıyı iliklerime kadar yaşamak istiyorum. Öyle ki hatırlamaya lüzum duyduğum sevinçlerim olsun.

… (Devamı belki gelebilir, siz yine de en acı olanına hazırlayın kendinizi. Gelmeye de bilir…Muhabbetle

“Falanca Kişinin Mektubu” 

Yazı yazabilmek için bi’ felaket bekliyorum.

Öyle ya, saadetli vakitlerimde kalemim oynamaz. Konuşamadığım için yazıyorum.

Kalbim nümayiş istiyor. Ezilip, parçalanmak…

Ah, ne mesud olurdum. Parça parça olup zerrelerime ayrılsam ne mana verirdim âleme. Dağıtırdım zerrelerimi memleketin dört bir yanına. Şimalde hüzün, Cenupta bahtiyarlık.

Bütün bir parça olarak yaşamak zor biliyor musun,Nahide?

Her uzvum ayrı bir mekâna aidiyet hissederken böyle içime koca bir benlik oturtmuşlar ki işte ben buna tahammül edemiyorum. Herkesten geçtim de, ben olamıyorum.Bir türlü kendimi, kendime soramıyorum.

Oysa hep böyle sayarız değil mi Nahide, insan başlı başına ayrı alemdir. İnsan, kendi aleminde olmalıdır. Biz kendimiz miyiz?

Ben en son ne zaman ben oldum acep?

Sen de suçluyorsun beni, sen de. Bana kendin ol demiştin, sen kendin misin? Bilmiyorsun. 

Kendinden ne kadar uzağa gidebilirsen o kadar özgürsün.Bu bir mesuliyet mes’elesi. Baş ağrıtan intibalar… Çileden çıkmışcasına oraya buraya dağılan yankılar. Kendini kendinde aramak, işte en büyük hata…. Sen, onun yahut diğerinin hasılası olmakla beraber özüne yabancısın. Kendini tanıyamaman, nankörlüğün en büyüğü! Fakat bu şekilde olması mı icab ederdi? Ferdin hürriyeti ne vakittir başkalarının tahakkümu altındadır:Esir olduğu vakit. Lakin sen de kendine hür diyorsun, Nahide! 

Ah, kızkardeşim… Divane değilim.Yalnızca, ruhumun yeni bir ruh doğurmasına şahitlik ediyorum ve bu merhale beni yoruyor. Etrafıma bakıp şikayet etmek istiyorum insanları. Çok sevmediğim şey var. Ama kendimden adım atamıyorum ki… Mürekkebim bitiyor,yazarım yine. 

10.09.1884

Büyük Mecidiye Camii -bilinen adıyla Ortaköy Camii- 1853 yılında Sultan Abdülmecid tarafından Nigoğos Balyan’a yaptırılmıştır. Barok stiline sahip olması nedeniyle oldukça ihtişamlı bir görünüme sahiptir. Yapının dikkat çeken özelliklerinden biri dört tarafından güneş alacak şekilde tasarlanmış olmasıdır. Semtin simgesel değerlerinden biri haline gelmiş olan yapı,
boğazın muhteşem manzarasına hakim bir konumda yer almaktadır. Yolunuz Beşiktaş’a düşerse mutlaka uğramanızı önerir ve semtin sembollerinden biri olan kumpiri tatmanızı tavsiye ederiz.