SANKİ…

Son kez uğruyorum akıp giden zamanın darağacına. Gözlerim,
Gözlerim sanki son kez dalıyor uykusuna. Kış… Sanki son kez örtüyor üstümü. Kalpler… Kararmış pas tutmuş demirler gibi veyahut izbe bir sokağın en ücra köşesi.Yalnız süveydasını dinliyormuş gibi… Izdırap çeken, ızdırabından haz alan, sızı ile yoğrulan kalpler. Ne kurtulabiliyor kendinden ne de bir suç buluyor kuşun kopan kanadından. Natamam bir hal var ruhunda. Siyah sanıyor ama değil. Beyaz limanlarda da demir atamıyor. Sanki rengi griye çalıyor. Rengi susuyor, rengi yaşlanıyor, arafta yıllanıyor. Olgunlaşmayı bekleyen çocuk sabırsızlığı var ama… Ellerinde kalemin kanı varken ellerin rengi ruhunda izleri boynundaki iken henüz çok çocuktu. Aldanmıştı belki de. Çiceklerin açmasına, yaprakların yeşermesine. Sanki kanmıştı nefis. Gülü gördün kırmızı mı sandın? Bülbülün kanı o, kanma!
Bugünler biraz zor, anlamakta.Yollar uzun kaldı adım atmadıkça, insanlar yarım anlamadıkça…
Meryem Çakmak