SANKİ…

Son kez uğruyorum akıp giden zamanın darağacına. Gözlerim,Gözlerim sanki son kez dalıyor uykusuna. Kış… Sanki son kez örtüyor üstümü. Kalpler… Kararmış pas tutmuş demirler gibi veyahut izbe bir sokağın en ücra köşesi.Yalnız süveydasını dinliyormuş gibi… Izdırap çeken, ızdırabından haz alan, sızı ile yoğrulan kalpler. Ne kurtulabiliyor kendinden ne de bir suç buluyor kuşun kopan kanadından.“SANKİ…” yazısının devamını oku

WordPress.com ile böyle bir site tasarlayın
Başlayın